Szwecja
24 miejsce w rankingu FIFA
W swojej grupie eliminacyjnej Szwedzi zajęli drugie miejsce, ustępując jedynie Hiszpanom. Wygrali osiem spotkań, dwa zremisowali i dwukrotnie schodzili z boiska jako pokonani. Obu porażek doznali w meczach wyjazdowych. Najpierw z Irlandią Północną (2:1), później z Hiszpanią (3:0) Szwedzi awans zapewnili sobie jednak dopiero w ostatnim meczu eliminacji, kiedy wygrali z 2:1 z Łotwą, a ich rywale z Północnej Irlandii przegrali z Hiszpanią. W finałowym turnieju Mistrzostw Europy gracze „Trzech Koron” znaleźli się po raz pierwszy w 1992 roku, kiedy byli gospodarzem tej imprezy. Wypadli, jak na debiutantów znakomicie. Doszli aż do półfinału, w którym przegrali z Niemcami 2:3. Cztery lata później Szwedów zabrakło w turnieju w Anglii. W 2000 roku odpadli już po pierwszej rundzie. Zajęli ostatnie miejsce w grupie po przegranych z Belgią (1:2) i Włochami (1:2), oraz bezbramkowym remisie z Turcją. Cztery lata temu Szwedzi wyszli z grupy z pierwszego miejsca. Wystarczyła im do tego wysoka wygrana z Bułgarią (5:0) i dwa remisy – z Włochami (1:1) i Danią (2:2). W ćwierćfinale lepiej od Szwedów karne strzelali Holendrzy.
Trener
Lars Lagerback (rocznik 1948) – ze szwedzką kadrą pracuje już od 1997 roku. Zaczynał jako asystent Tommiego Soderberga, a w 2000 roku został drugim trenerem reprezentacji. Para Lagerback-Soderberg prowadził zespół „Trzech Koron” w finałach Mistrzostw Świata 2002 i podczas Euro 2004. Po tej ostatniej imprezie Soderberg został trenerem szwedzkiej młodzieżówki, a Lagerback zaczął prowadzić samodzielnie dorosłą kadrę.
Najbardziej znani piłkarze
Fredrik Ljunberg (rocznik 1977) – kapitan reprezentacji Szwecji to pomocnik słynący ze żelaznych płuc i niesamowitej woli walki. Karierę zaczynał w szwedzkim Halmstad. W 1998 roku za 3 miliony funtów kupił go Arsenal Londyn. Trener Arsene Wenger obejrzał w telewizji mecz Szwecji z Anglią, Ljunberg zrobił na nim takie wrażenie, że postanowił go kupić, chociaż nigdy wcześniej nie widział Ljunberga na własne oczy. Wengerowi starczyło to co zobaczył w telewizji, żeby uznać, że Fredrik świetni pasuje do angielskiej ligi. Jak się szybko okazało Francuz miał całkowitą rację. Ljunberg szybko przebił się do pierwszego składu Arsenalu, gdzie grał jeszcze do 2007 roku. Obecnie występuje w West Ham Londyn. Ciekawostką jest fakt, że Ljunberg jest wielkim fanem angielskiego punk rocka. W szkole nazywano go „Sid” z racji tego, że jego ulubieńcem był Sid Vicious, wokalista legendarnego Sex Pistols.
Zlatan Ibrahimovic (rocznik 1981) – ten wysoki (192 cm) i świetnie wyszkolony napastnik, to największa obecnie gwiazda szwedzkiego futbolu. Zlatan jest z pochodzenia Bośniakiem. Jego rodzice pochodzą z byłej Jugosławii, ale poznali się dopiero w Szwecji. Karierę zaczynał w Malmo, ale już jako 20-latek został wypatrzony przez działaczy Ajaksu Amsterdam. W 2004 roku, w meczu Szwecji z Holandią, Zlatan brutalnie sfaulował Rafaela van der Vaarta, swojego kolegę z drużyny klubowej. Były podejrzenia, że zrobił to celowo. Po tym incydencie działacze Ajaksu sprzedali Szweda do Juventusu Turyn. Kiedy jednak, Juventus został zdegradowany do Serie B, Zlatan zmienił klub na Inter Mediolan. Gra tam do dzisiaj. W kadrze wystąpił 49 razy i strzelił 18 bramek.
Kim Källström (rocznik 1982) – lewonożny pomocnik reprezentacji Szwecji i francuskiego Lyonu słynie z niesamowicie silnego uderzenia z dystansu i błyskotliwych asyst. Nosi pseudonim Kongo-Kim. Karierę rozpoczynał w Hacken w Szwecji, ale prawdziwy rozgłos przyniosły mu dopiero występy w Djurgarden. Z tym klubem zdobył dwa tytuły mistrza Szwecji. W 2003 roku Kim trafił do francuskiego Rennes. Grał tam na tyle dobrze, że w 2006 roku podpisał kontrakt z najlepszą francuską drużyną ostatnich lat – Olympique Lyon. W kadrze zagrał 52 razy. Zdobył siedem bramek.
W swojej grupie eliminacyjnej Szwedzi zajęli drugie miejsce, ustępując jedynie Hiszpanom. Wygrali osiem spotkań, dwa zremisowali i dwukrotnie schodzili z boiska jako pokonani. Obu porażek doznali w meczach wyjazdowych. Najpierw z Irlandią Północną (2:1), później z Hiszpanią (3:0) Szwedzi awans zapewnili sobie jednak dopiero w ostatnim meczu eliminacji, kiedy wygrali z 2:1 z Łotwą, a ich rywale z Północnej Irlandii przegrali z Hiszpanią. W finałowym turnieju Mistrzostw Europy gracze „Trzech Koron” znaleźli się po raz pierwszy w 1992 roku, kiedy byli gospodarzem tej imprezy. Wypadli, jak na debiutantów znakomicie. Doszli aż do półfinału, w którym przegrali z Niemcami 2:3. Cztery lata później Szwedów zabrakło w turnieju w Anglii. W 2000 roku odpadli już po pierwszej rundzie. Zajęli ostatnie miejsce w grupie po przegranych z Belgią (1:2) i Włochami (1:2), oraz bezbramkowym remisie z Turcją. Cztery lata temu Szwedzi wyszli z grupy z pierwszego miejsca. Wystarczyła im do tego wysoka wygrana z Bułgarią (5:0) i dwa remisy – z Włochami (1:1) i Danią (2:2). W ćwierćfinale lepiej od Szwedów karne strzelali Holendrzy.
Trener
Lars Lagerback (rocznik 1948) – ze szwedzką kadrą pracuje już od 1997 roku. Zaczynał jako asystent Tommiego Soderberga, a w 2000 roku został drugim trenerem reprezentacji. Para Lagerback-Soderberg prowadził zespół „Trzech Koron” w finałach Mistrzostw Świata 2002 i podczas Euro 2004. Po tej ostatniej imprezie Soderberg został trenerem szwedzkiej młodzieżówki, a Lagerback zaczął prowadzić samodzielnie dorosłą kadrę.
Najbardziej znani piłkarze
Fredrik Ljunberg (rocznik 1977) – kapitan reprezentacji Szwecji to pomocnik słynący ze żelaznych płuc i niesamowitej woli walki. Karierę zaczynał w szwedzkim Halmstad. W 1998 roku za 3 miliony funtów kupił go Arsenal Londyn. Trener Arsene Wenger obejrzał w telewizji mecz Szwecji z Anglią, Ljunberg zrobił na nim takie wrażenie, że postanowił go kupić, chociaż nigdy wcześniej nie widział Ljunberga na własne oczy. Wengerowi starczyło to co zobaczył w telewizji, żeby uznać, że Fredrik świetni pasuje do angielskiej ligi. Jak się szybko okazało Francuz miał całkowitą rację. Ljunberg szybko przebił się do pierwszego składu Arsenalu, gdzie grał jeszcze do 2007 roku. Obecnie występuje w West Ham Londyn. Ciekawostką jest fakt, że Ljunberg jest wielkim fanem angielskiego punk rocka. W szkole nazywano go „Sid” z racji tego, że jego ulubieńcem był Sid Vicious, wokalista legendarnego Sex Pistols.
Zlatan Ibrahimovic (rocznik 1981) – ten wysoki (192 cm) i świetnie wyszkolony napastnik, to największa obecnie gwiazda szwedzkiego futbolu. Zlatan jest z pochodzenia Bośniakiem. Jego rodzice pochodzą z byłej Jugosławii, ale poznali się dopiero w Szwecji. Karierę zaczynał w Malmo, ale już jako 20-latek został wypatrzony przez działaczy Ajaksu Amsterdam. W 2004 roku, w meczu Szwecji z Holandią, Zlatan brutalnie sfaulował Rafaela van der Vaarta, swojego kolegę z drużyny klubowej. Były podejrzenia, że zrobił to celowo. Po tym incydencie działacze Ajaksu sprzedali Szweda do Juventusu Turyn. Kiedy jednak, Juventus został zdegradowany do Serie B, Zlatan zmienił klub na Inter Mediolan. Gra tam do dzisiaj. W kadrze wystąpił 49 razy i strzelił 18 bramek.
Kim Källström (rocznik 1982) – lewonożny pomocnik reprezentacji Szwecji i francuskiego Lyonu słynie z niesamowicie silnego uderzenia z dystansu i błyskotliwych asyst. Nosi pseudonim Kongo-Kim. Karierę rozpoczynał w Hacken w Szwecji, ale prawdziwy rozgłos przyniosły mu dopiero występy w Djurgarden. Z tym klubem zdobył dwa tytuły mistrza Szwecji. W 2003 roku Kim trafił do francuskiego Rennes. Grał tam na tyle dobrze, że w 2006 roku podpisał kontrakt z najlepszą francuską drużyną ostatnich lat – Olympique Lyon. W kadrze zagrał 52 razy. Zdobył siedem bramek.
