Włochy
Eliminacje do Euro 2008 zaczęły się dla aktualnych Mistrzów Świata fatalnie. W pierwszym meczu „Azzurri” zremisowali na własnym terenie z Litwą (1:1). W drugim, przegrali na wyjeździe z Francją (3:1). Efekt był taki, że Włosi do końca walczyli o udział w austriacko-szwajcarskim turnieju. Zajęli pierwsze miejsce w grupie, ale awans zapewnili sobie dopiero w przedostatnim meczu, kiedy wygrali arcyważne wyjazdowe spotkanie ze Szkocją (1:2). Włosi byli mistrzami Europy tylko raz i to bardzo dawno, bo w 1968 roku. Cztery lata temu „Azzurri” zakończyli swój udział w Euro 2004 już na fazie grupowej. Zremisowali z Danią (0:0) i Szwecją (1:1). Pokonali 2:1 Bułgarów. Po trzech meczach mieli pięć punktów, tyle samo co Duńczycy i Szwedzi. Dzięki lepszemu bilansowi bramkowemu z grupy wyszły jednak obie skandynawskie ekipy. Warto przypomnieć, że już przed meczem Danii ze Szwecją było wiadomo, że obie drużyny awansują, wyrzucając z turnieju Włochów, jeżeli mecz zakończy się remisem 2:2. Tak też się stało. W 2000 roku Włosi zostali wicemistrzami Europy. W grupie wygrali wszystkie mecze – z Turcją (2:1), Belgią (2:0) i Szwecją (2:1). W ćwierćfinale poradzili sobie z Rumunią (2:0), a w półfinale po serii rzutów karnych okazali się lepsi od Holendrów. Sposób na Włochów znaleźli dopiero Francuzi. „Azzurri” prowadzili w finałowym meczu od 55 minuty i byli dosłownie o włos od tytułu. Francja wyrównała dopiero w 90 minucie. Zwycięska bramka dla trójkolorowych padła w dogrywce. Podczas Euro 1996 Włosi zaprezentowali się słabo. Nie wyszli z grupy, w której grali z Czechami (porażka Włochów 1:2), Rosją (wygrana 2:1) i Niemcami (remis 0:0). Zajęli trzecie miejsce w grupie, bo mieli gorszy bilans bramkowy od Czechów. W 1992 roku Włosi nie zakwalifikowali się do finałowego turnieju Mistrzostw Europy.
Trener
Roberto Donadoni (rocznik
1963) – jako piłkarz Donadoni był podporą świecącego triumfy w
latach 80-tych AC Milan. Grał na pozycji skrzydłowego i słynął z
szybkości i doskonałego wyszkolenia technicznego. Karierę
trenerską rozpoczął w 2001 roku w Lecco. Później prowadził
jeszcze Livorno (dwukrotnie) i Genuę. Trenerem kadry narodowej
został w 2006 roku, po tym jak z prowadzenia reprezentacji
zrezygnował Marcello Lippi, pod którego wodzą Włosi kilka
dni wcześniej zdobyli Mistrzostwo Świata. Donadoni w roli
selekcjonera zadebiutował w towarzyskim meczu z Chorwacją. Włosi
przegrali tamto spotkanie 2:0, ale w składzie zabrakło zawodników,
którzy wygrali Mundial 2006. Kolejne dwa mecze, to remis z
Litwą (1:1) i przegrana (3:1) z Francją. Po takim początku na
nowego szkoleniowca Włochów spadła lawina krytyki. Jedna z
włoskich gazet złośliwie, pytała wtedy na pierwszej stronie „Jak
w trzy tygodnie doszczętnie zniszczyć arcydzieło Lippiego?”. Na
szczęście dla Donadoniego później było już lepiej.
Prowadzona przez niego drużyna wygrała dziewięć z dziesięciu
następnych spotkań eliminacyjnych, nie dając rady jedynie
Francuzom (0:0 na własnym terenie).
Najbardziej znani
piłkarze
Fabio Cannavaro (rocznik
1973) – niewysoki (176 cm), jak na środkowego obrońcę, kapitan
reprezentacji Włoch zaczynał karierę w Neapolu, gdzie się
urodził. Później przez wiele lat grał w Parmie, skąd w
2002 roku przeniósł się do Interu Mediolan. Kolejnym klubem
w karierze Cannavaro był Juventus. Od 2006 roku Cannavaro występuje
w drużynie Realu Madryt. W tym samym roku została wygrał plebiscyt
FIFA na najlepszego zawodnika świata. Jest jedynym w historii
obrońcą, który zdobył ten zaszczytny tytuł. W 2006 roku
został także najlepszym piłkarzem Europy. Przed nim ten tytuł
zdobył tylko Franz Beckenbauer. Fabio wystąpił w narodowej kadrze
113 razy. Strzelił jedną bramkę w towarzyskim meczu z Tunezją.
Cannavaro jest założycielem fundacji, która pomaga chorym na
raka mieszkańcom Neapolu.
Luca Toni (rocznik 1977) – międzynarodowa kariera tego potężnie zbudowanego napastnika (194 cm) rozpoczęła się późno. Do 1999 roku Toni tułał się po klubach włoskiej trzeciej i drugiej ligi. W 2000 roku w barwach Vicenzy zadebiutował w Serie A. Rok później grał już w Brescii u boku ikony włoskiej piłki Roberto Baggio. W 2003 roku Luca dołączył do grającego w Serie B Palermo. Strzelił 30 goli i w dużej mierze przyczynił się do tego, że drużyna z Sycylii po trzydziestu latach przerwy zagrała ponownie w najwyższej klasie rozgrywkowej. Dore występy w barwach beniaminka Serie A zaowocowały pierwszym powołaniem do kadry. Debiut Toniego nie wypadł okazale. Włosi przegrali towarzyski mecz z Islandią 0:2. W 2005 roku Luca Toni został kupiony przez Fiorentinę. Klub z Florencji zapłacił za niego 10 milionów euro. Odwdzięczył się nowej drużynie strzelając w 67 meczach aż 47 bramek. Od zeszłego roku występuje w Bayernie Monachium. W narodowej kadrze Luca Toni zagrał 31 razy i zdobył 14 goli.
Gianluigi Buffon (rocznik 1978) – przez wielu uznawany za najlepszego bramkarza na świecie. Karierę rozpoczynał w Parmie, gdzie grał w latach 1995-2001. W 2001 roku trafił do Juventusu Turyn, w którym gra do dzisiaj. W reprezentacji Włoch zadebiutował w 1997 roku. Włosi grali baraż o wejście do finałów Mundialu 1998 z Rosją. W trakcie meczu kontuzji doznał Gianluca Pagliuca w bramce zastąpił go 19-letni wtedy Buffon. Buffon pochodzi z bardzo usportowionej rodziny. Jego matka uprawiała rzut dyskiem, ojciec podnosił ciężary, dwie siostry grały w siatkówkę, wujek grał w koszykówkę. Kuzyn dziadka Buffona, Lorenzo Buffon, grał w piłkarskiej reprezentacji Włoch. W bramce, oczywiście.
Andrea Pirlo (rocznik 1979) – rozgrywający reprezentacji Włoch i AC Milan, to piłkarski geniusz. Słynie z doskonałych podań, świetnie wykonywanych stałych fragmentów gry i umiejętności zmiany tempa gry całej drużyny. Kibice mówią o nim Maestro. Pirlo zaczynał karierę w Bresci. W latach 1998-2001 był piłkarzem Interu. W Mediolanie nie przebił się jednak do pierwszego składu. Niebiesko-Czarni dwukrotnie go wypożyczali. Najpierw do Regginy, później do Bresci. W 2001 roku przeszedł do wielkiego rywala Interu, AC Milan. Gra tam do dzisiaj. W narodowej kadrze zagrał 43 razy i strzelił 6 bramek.
